terug naar homepage
Anna van Ewsum
terug naar boek over
Anna van Ewsum

Aanvullingen op de tweede, herziene druk van het boek
Anna van Ewsum. Haar afkomst, haar leven, haar wereld


Net als de eerste druk is de tweede, herziene uitgave van het boek Anna van Ewsum. Haar afkomst, haar leven, haar wereld (in 2017) door de auteur met veel zorg geschreven en samengesteld. Toch is er een aantal verbeteringen te melden; daarnaast gebruik ik deze pagina vooral ook voor interessante aanvullingen. Dat zijn zowel min of meer noodzakelijke opmerkingen als gewoon allerlei wetenswaardige zaken waarvoor ik in het boek helaas geen ruimte had.

Het onderzoek naar Anna van Ewsum en alles en iedereen om haar heen houdt waarschijnlijk nooit op, wat ik helemaal niet erg vind. Integendeel, ik wil de lezers graag op de hoogte houden van nieuwe ontwikkelingen.

Met dank aan degenen die al hebben gereageerd op het boek - en dank voor de vele complimenten! - vindt u hieronder een opsomming van aanvullingen en verbeteringen. Op de andere aanvullingenpagina, voor de eerste druk, vindt u nog een aantal zaken nader toegelicht die niet - of niet volledig - in de tweede druk zijn terechtgekomen.

Heeft u zelf nog een tip, meld deze dan s.v.p. bij de auteur (zie onder Contact). Bij voorbaat dank!

NB. Er zitten ook nog enkele kleine tikfoutjes in het boek, die ik per ongeluk over het hoofd heb gezien. Deze staan hieronder niet vermeld.

LET OP: Niets van deze website mag worden overgenomen zonder toestemming van Makoenders/Wouter van Schie!



p. 7: over de lepel - Geert Jan Oosterhuis schonk op 1 oktober 2017 de zilveren lepel, die hij van zijn grootvader Geert Oosterhuis had gekregen, aan Museum Nienoord. Bovenop de lepel staan de initialen 'g o' (van 'Geert Oosterhuis'), gevormd door een reeks puntjes. Geert Oosterhuis was gemeentesecretaris in Leek en van 1919 tot 1937 burgemeester van Marum.

De initialen 'g' en 'o', van 'Geert Oosterhuis' '3 W' staat vermoedelijk voor het jaar 1675/76, maar wie zilversmid 'CM' was, weet ik niet. Wapen Ewsum-Nienoord, zo te zien zonder het sterretje achter de kop van de adelaar

Fragment van de zilveren lepel uit de tijd van Anna van Ewsum, met de initialen 'g' en 'o' erop (l); Jaarteken '3W', vermoedelijk voor 1675/76, en meesterteken 'CM' (m); wapen Ewsum-Nienoord, maar zonder sterretje achter de kop van de adelaar (r).

ook op p. 7: over het boekje De vrucht in ’t moederlijke... - Het boekje van 'Egbertus Vlysius' is inmiddels op internet te vinden, op books.google.nl. Op 3 januari 2018 trof ik het aan. Klik hier.

Begin van het boekje van dokter VlijsiusBegin van het boekje van dokter Vlijsius (books.google.nl)

Begin van het boekje van dokter Vlijsius, met de 'Opdragt' aan Anna van Ewsum.

p. 12: over portret van Margaretha Beata - J. Töpfer wijst me er - terecht, ik herken deze twijfel; dat vermeld ik ook in het boek - op dat de haardracht (en de kleding, naar zijn mening) van Anna’s moeder op haar portret van latere datum moet zijn dan uiterlijk 1665. Hij plaatst het rond 1700.

p. 15 en 16: over zijn ‘neeve' - In het Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek, deel VI, kol. 430 (http://www.dbnl.org/tekst/molh003nieu06_01/molh003nieu06_01_0648.php) wordt een op 30 oktober 1621 geboren Johan van der Does besproken, zoon van Dirk van der Does en Geertruyd van Reede. Hij overleed in 1704. Hij is dus een volle neef van Dirk, de zoon van Steven van der Does en diens echtgenote Anna van Ewsum. Het zal dus om deze Dirk en Johan gaan, lijkt me.

p. 21: over 1254 - In 1841 verwijst Christianus Petrus Eliza Robidé van der Aa in zijn boek Liauckama-State op een aantekeningenpagina ook naar de bron Wiarda: "In het tegenwoordige Oostfriesland vindt men of vond men althans voorheen eene plaats Eusum Ewsum of Evesum genaamd van welke men reeds in het jaar 1254 gewag gemaakt vindt. Men zie T.D. WIARDA, Ostfriesische Geschichte, Th I, s 214. Aldaar zullen denkelijk de VAN EWSUMS Heerschappen of Hoofdelingen geweest zijn. In het laatst der 14de of wel in het begin der 15de eeuw was Menneke v Ewsum de eenige afstammeling van dat geslacht." Het blijft onduidelijk of er inderdaad zo'n plaats heeft bestaan.

p. 23: over J. Ensing - Het gaat hier om Jan Ensing, met of zonder 'h' achteraan erbij. In Timmer (1984) staat de naam op p. 53 met 'h' geschreven, maar in Groninger Kerken van oktober 2017, p. 127, waar de voornaam 'Jan' erbij wordt vermeld, zonder 'h'. Op p. 202 van mijn boek heeft de achternaam een 'h'.

p. 25: over Ewe III, goedmakertje en Bauwe - Op de - niet geheel betrouwbare website - genealogieonline.nl staat een "Ewo Erickes Van Jemgum, 1380-1458" vermeld, die trouwde met "Bawe", dochter van Focko Ukena en "Theda von Rheide". Het huwelijk zou al in 1410 hebben plaatsgevonden, maar dan is 'goedmakertje' vreemd, omdat Hiddo pas rond 1430 is gestorven.

p. 27: over Ewsumhuis - tot 1585 was het brede pand in de Oude Boteringestraat in bezit van de familie Van Ewsum (laatste bewoner was Christoffel, broer van Wigbolt jr), dus je mag dit gebouw 'Ewsumhuis' noemen. Maar op p. 114 en p. 169 noem ik ook de niet meer bestaande woning van de familie aan de Oude Kijk in 't Jatstraat "Ewsumhuis", in navolging van De Haan (2005).

p. 28: over in den Ham - Door N. Werkman ben ik terecht erop gewezen dat "den Ham" gaat om een voormalige borg bij Loppersum en niet om Den Ham bij Aduard. Zie hiervoor ook Formsma e.a. (1987, pp. 222-224), die aangeven dat de borg bij Loppersum mogelijk de borg "Duirsum (in den Ham)" is.

p. 29: over wapen van Aeylkema en van Rasquert - In de Petrus en Pauluskerk in Loppersum is op een gewelfsluiting "een tweekoppige adelaar (Aylkuma) op een wit veld te onderscheiden", zoals te lezen staat op p. 26 van het boekje Van tufsteen tot spitsboog. De geschiedenis in woord en beeld van de Petrus en Pauluskerk te Loppersum, van B. Huizing (tweede druk, 2015). Inderdaad is dit wapen goed te zien in de kerk (zie foto hieronder), evenals het familiewapen van In den Ham (zie aanvulling hierna). Pathuis (1977) zegt op p. 120 wat betreft het wapen: "Wapen, geschilderd, blijkens foto: Op een licht veld een donkere adelaar, zal zijn geweest: in goud een rode adelaar [Aylkema to Rasquert]. Bij restauratie 1942/1944 om onbekende redenen gewijzigd tot: In wit een dubbele lichtgele adelaar. N.B. Afgebeeld: OGK, voor de restauratie blz. 128, na de restauratie blz. 124, 129 en 131." (OGK = Verzamelband 1, 1969-1974. Met afbeeldingen van de Stichting Oude Groninger Kerken.
Pathuis beschrijft op p. 919 het wapen van Ten Ham, dus met een 'T', als "Een dubbele adelaar, vergezeld tussen de koppen van een hart." Ziehier een mogelijke verwarring, dus met 'Ten Ham', maar het hartje - dat volgens de website cbgfamiliewapens.nl rood zou moeten zijn - ontbreekt in Loppersum. Helaas geeft Pathuis voor Ten Ham geen nadere kleuraanduidingen. Cbgfamiliewapens.nl laat voor Ten Ham een zwarte dubbelkoppige adelaar op goud zien, met een rood hartje tussen de koppen. Dus die kleurstelling is wel afwijkend.

Dit kan een familiewapen zijn van Azege Aeylkema, de vader van Beetke van Rasquert, in de kerk van Loppersum. (Foto: WvS)

Dit kan een familiewapen zijn van Azege Aeylkema/Aeylkuma, de vader van Beetke van Rasquert, in de Petrus en Pauluskerk van Loppersum.

ook op p. 29: over In den Ham - Op het portret van Beetke van Rasquert zien we het wapen van In den Ham op veld II. Het wapen in de kerk van Loppersum dat van Bywe in den Ham zou zijn, op een gewelfsluiting, heeft er inderdaad veel van weg, maar de kleuren van de linkerkant zijn anders; er is hier geen vorm te herkennen, maar het lijkt iets roods op goud. Het zou een zwarte halve adelaar op goud moeten zijn. Het rechterdeel van het wapen bevat witte cirkels, die rozen kunnen zijn, met een geel rondje in het midden, op een rode achtergrond (foto links hieronder). Het boekje van B. Huizing (zie vorige opmerking) bevat de tekst: "een wapen met links een halve witte adelaar op een lichtgeel veld en rechts drie witte rozen onder elkaar op een veld van rood", maar de bijgaande foto in het boekje zelf verraadt voor het linkerdeel toch echt iets roods op een veld van goud, hoewel de witte kleur inmiddels niet meer zo wit zou kunnen zijn en naar rood kan neigen. Op 29 april 2018 maakte ik er een foto van, zie foto linksonder.
Pathuis (1977) noemt op p. 120 het wapen en schrijft: "Gedeeld: I in lichtgeel een halve witte adelaar, uitgaand van de deellijn; II in wit drie ongekleurde rozen onder elkaar [In den Ham]. N.B. Afgebeeld: Groningen. Cultureel maandblad, 1969, blz. 102. Ook in: OGK, blz. 125, 134, 135, 138, 139.". Op p. 919 noemt Pathuis helaas geen nadere kleuren voor dit wapen. Het "lichtgeel" zal, vermoed ik, oorspronkelijk goud zijn geweest.
Hoog in de kerk van Loppersum zijn nog twee andere familiewapens te vinden die sterk vergelijkbaar zijn én lijken op het waoen op de linkerfoto. B. Huizing bespreekt de andere twee niet. Kan hier niet eenvoudig sprake zijn van drie keer hetzelfde wapen? In dat geval is er waarschijnlijk iets niet helemaal goedgegaan bij restauratiewerkzaamheden.

Dit kan een familiewapen zijn van Bywe in de Ham, in de kerk van Loppersum. (Foto: WvS) Dit kan een familiewapen zijn van Bywe in de Ham, in de kerk van Loppersum. (Foto: WvS) Dit kan een familiewapen zijn van Bywe in de Ham, in de kerk van Loppersum. (Foto: WvS)

Het wapen links zou het familiewapen zijn van Bywe in de Ham, in de kerk van Loppersum, op een gewelfsluiting. Bywe is de moeder van Beetke van Rasquert. Mogelijk gaat het bij de andere twee wapens om hetzelfde wapen?

p. 30: over Karel - Hertog Karel van Gelre = Karel van Egmond (1467-1538) had alleen bastaardkinderen, onder wie Karel 'de Oude', 1508(?)-1568, bij Anna van Roderlo (overleden in 1539).

p. 36: over heksen - In Bijdragen tot de geschiedenis en oudheidkunde, inzonderheid van de provincie Groningen (deel 7, 1870), van Acker Stratingh, Feith en Boeles staat op p. 265: "ENDE DAER VOERT NAE Omtrent tyne daeghen nae pinxter doe worden toe Midwolde in Vredewolt twee toeuenarsen ghebrant. Ende als men sie solde wtleiden om op de waeghen toe brenghen, soe heuet die eene ghevraget. Is dat die waeghen daer wij op soelen. Is hoer gheantwort yae. Mitter daet heuet oer die bose viant den hals toe broken.
CORTS DAER NAE. Des vrijdaghes nachtes nae Sacramenti doe brack die boese viant een toeuenarse den hals op den Nyen oerth inden venckenisse.* Ende worde tot puluer verbrant.
" (* venckenisse = 'Hadden tot haren dood volgehouden')

ook op p. 36: over acte de présence - "Juncker Johan van Euwszum" was daar samen met "Aepke Onsta", "Coppen Jarges", "Johan Sickinghe borgemester in der tijt", "Sasscher van Heringa Radesher" en "Egbertum Altinck der stadt Secretarium" (te vinden op p. 59 van Andreae, A.J. (1898). Groningen en Friesland vertegenwoordigd bij den troons-afstand van Karel V. In Groningsche Volksalmanak 1898, pp. 58. e.v.)

p. 42: over - laten opknappen - In De Haans proefschrift (Hier ziet men uit paleizen, uit 2005, p. 100) wordt gerept van "verbouwingskosten uit 1608", maar of dit dezelfde opknapbeurt betreft, durf ik niet te zeggen.

p. 52: over Lütetsburg - Van de vroegere Lütetsburg, van vermoedelijk rond 1580, bestaan enkele afbeeldingen van Anco Wigboldus. Hij heeft de borg getekend én geschilderd. Hieronder zie je eerst een groot deel van de tekening uit 1937, daaronder een groot deel van het schilderij, jaartal onbekend. Beide zijn te zien in de balzaal van Museum Nienoord. Op de achterkant van het schilderij is een schildering van Wigboldus van Florence te zien (zie hieronder), vermoedelijk uit 1929, toen hij in Italië was. Over Anco Wigboldus, zie mijn boek, vooral p. 228, maar ook p. 170 en p. 242.

Tekening van de Lütetsburg, door Anco Wigboldus. (Foto: WvS)

Schilderij van de Lütetsburg, door Anco Wigboldus. (Foto: WvS)

Schilderij van Florence, door Anco Wigboldus. (Foto: WvS)

Boven: een groot deel van een tekening van de Lütetsburg, uit 1937. Midden: een groot deel van een schilderij van deze borg, jaartal onbekend. Onder: schilderij "Florence", vermoedelijk uit 1929, met zicht op deze Italiaanse stad, op de achterkant van het doek met de Lütetsburg en bewoners. Alle drie zijn van de hand van Anco Wigboldus. (Collectie Museum Nienoord)

p. 57: over de Kniphausen hawk - H. Brouwer wees me er in oktober 2017 op dat de Kniphausen hawk wordt genoemd in Hella Haasses boek Charlotte Sophie Bentinck (Querido, 1996). In 2012 heb ik dat boek gelezen, maar ik heb dit feit toen kennelijk niet genoteerd en daarna ben ik het vergeten. Dus: veel dank, H. Brouwer! In het boek van Haasse staat op p. 40: "Bij verre verwanten op Huis Nienoord in Groningen ziet zij de 'arend van Kniphausen', een met diamanten en robijnen bezette drinkschaalhouder in de vorm van een roofvogel: symbool van onderlinge eensgezindheid tussen verschillende takken van het geslacht in welks rechten háár familie een eeuw tevoren getreden is". Haasse doelt hier op de controverse die er in 1624 toe leidde dat Kniphausen en Innhausen in handen kwamen van de familie Von Oldenburg (zie mijn boek, p. 45). Overigens zitten er vermoedelijk geen "diamanten" op de arend, en zijn de "robijnen" granaten (zie p. 57 van mijn boek).
In hetzelfde boek van Haasse komt op p. 21 de passage voor over de kleindochter van Anna van Ewsum, Anna Wilhelmina; zie mijn boek, pp. 158-160.

NB Met veel dank aan J. Waterborg, die me in oktober 2017 diverse nuttige informatie verstrekte, kan ik hierna een aantal verbeteringen vermelden voor de pagina's over de vroege voorouders van Anna, Carel en Georg. Zoals ik al aangeef in mijn boek, op p. 72, is Kymmell (1917-1919) geen al te betrouwbare bron voor deze voorouders gebleken.

p. 72: over Anna von Langen - J. Waterborg vertelt: "Herbert von Langen was haar broer, haar vader heette Rolef van Langen. Haar moeder was Geseke Snetlage/Schnetlage. Het 'Langen' waar deze familie vandaan komt ligt niet bij Bremerhaven maar is Overlangen in het Emsland."

p. 73: over Elisabeth/Margaretha von Schade - Volgens J. Waterborg gaat het om Margaretha von Schade. Haar vader heette 'Heinrich Schade', dus nog zonder 'von'. Zijn huwelijk met Anna von Stael vond plaats in 1543.

p. 75: over Schetlage, Crollage en Behme - J. Waterborg wijst me erop dat "Schetlage" gaat om de naam 'Schnetlage', of 'Snethlage', van een adellijke familie uit Westfalen. Over "Behme" volgt hier later meer.
"Crollage" blijkt gewoon de naam van een nog bestaand kasteel, inderdaad gelegen in Bad Holzhausen (deze naam vermeld ik in mijn boek), 20 km ten oosten van Osnabrück. Hoe het komt dat ik deze informatie over Crollage heb gemist, is me een raadsel. Verder kan ik nu dankzij J. Waterborg bevestigen dat de moeder van Kaspar von Haren een "Knehem" was, want zij heette Magdalene von Knehem.

ook op p. 75: over Otto von Schade en Fredeke von Dincklage/Anna van Börstel(?) - J. Waterborg geeft aan dat Heinrich niet een zoon van hen was. En hij vertelt: "Heinrich was drost te Wildeshausen. De oorsprong van de familie ligt in het Emsland, van waaruit ze zich verspreid hebben."

ook op p. 75: over Anna von Stael - Anna was een dochter van Wilhelm en Walpurga. "De aansluiting tussen de tak van Anna en de hoofdstam is helaas nog steeds niet aan te tonen", zegt J. Waterborg.

p. 78: over Anna von Busch - "Anna van dem Busche" is een dochter van Cord van dem Busche en Marie Budde. Deze "Anna was de laatste telg van de familie", aldus J. Waterborg.

ook op p. 78: over Sophie von Gropelingk - "Haar moeder was geen Budde, Sophie was een dochter van Jost en Anna van Halle", aldus J. Waterborg.

en ook op p. 78: over Anna van Halle - J. Waterborg: "Anna van Halle was getrouwd met Jost van Gropelingen. Anna was een dochter van Dietrich van Halle en Elisabeth Buschen. Deze familie van Halle stamt uit Halle bij Bodenwerder aan de Weser."

p. 80: over Mandelsloh - J. Waterborg: "Het wapen Mandelsloh heeft betrekking op de moeder van Jost Gropelingen. Zijn ouders waren Thomas en een dochter (naam onbekend) van Barthold van Mandelsloh."

p. 86: over V. Eick - Mogelijk is de "E" niet van een eerdere tekst 'Ewssum' maar gaat het om een verkeerd gelezen 'D' van (van der) 'Does', want het betreft hier tenslotte Anna van der Does, Anna's grootmoeder van vaderskant.

p. 107: over Avondmaalsbeker - De Marumse Avondmaalsbeker uit 1695, met onder meer de naam van Anna's zoon Carel Ferdinand erop, is te zien op de tentoonstelling '500 jaar Reformatie in het Westerkwartier' (28 oktober 2017 - maart 2018) in Museum Nienoord.

ook op p. 107: over wapen van Haro Caspar - Het familiewapen van Haro Caspar I heeft vroeger deel uitgemaakt van gebrandschilderde ramen in de Nieuwe Kerk te Groningen, als een van de wapens der officiersglazen. Bron: E. Westra (1983). Kerk voor Jan Rap en zijn maat, p. 27 (foto in zwart-wit) en R. Alma e.a. (2014) De Nieuwe Kerk 1664-2014. Opvattingen veranderen, kennis vermeerdert, p. 71 (foto in kleur).

p. 113: over wettige en Christelijcke copulatie (samenkomst) - Het woord "copulatie" betekent hier waarschijnlijk 'huwelijkssluiting' (deze woordbetekenis is te lezen in E. Westra (1983). Kerk voor Jan Rap en zijn maat, p. 48.

p. 133: over hij is van Kniephuizen - In delen van Noord- en Oost-Nederland is 'knieperd/kniepert' de benaming voor een gierigaard. Ik weet niet of dit etymologisch iets heeft te maken met 'hij is van Kniephuizen', maar ik heb het vermoeden van niet.

p. 135: over Josina van der Does - Op de webpagina https://archive.org/stream/genealogievanhet00polv/genealogievanhet00polv_djvu.txt wordt van Josina van der Does gezegd: "geboren 9 September 164S ('S' = wsl. '5'), gehuwd (ondertrouwd te 's-Gravenhage 15 April) 166S ('S' = wsl. '5')". Dat is dan verschillend van wat op enkele genealogie-onlinepagina's staat vermeld: "geboren op 26 augustus 1648". Ze zou zijn overleden op 21 oktober 1677. Als trouwdatum tref ik aan: 2 mei 1668. Op https://www.openarch.nl/show.php?archive=elo&identifier=4046cc60-3514-ee7f-3ebd-0c3c0adf3fc8&lang=nl vinden we een schriftelijk bewijs van haar doop op 30 augustus 1648 (zie foto hieronder).

Doopbewijs Josina van der Does

Doopbewijs van Josina van der Does met rechts ernaast de namen van haar ouders ("Jonckheer Wigboldt van der Does" en "Juff. Anna van(de?) Kerchove") en rechts daar weer naast die van de getuige(n?), waarschijnlijk "heer Hendrik van Eede / heer van Woudenberg" (en op de volgende regel "Me Vrouw Houdar"(?)), oudste zoon van vader Henrik en moeder Josina van der Does (een oudere Josina dus), die een dochter is van Dirk - zie mijn boek p. 15 - en Geertruyd van Reede. Dirk is een broer van Steven, die dus van de jongere Josina de grootvader is.

p. 153: over messing plaatje van Anna van der Does - J. Waterborg heeft het plaatje wél gevonden in de kerk van Dornum ("Het was inderdaad niet makkelijk te vinden; je oog moet er net op vallen") en stuurde mij er een foto van - veel dank hiervoor! De teksten van het plaatje en het rouwbord komen wel op hetzelfde neer, maar ze zijn toch niet exact hetzelfde.

Het grafplaatje voor Anna van der Does in de kerk van Dornum. Foto: J. Waterborg

Het plaatje van de grafkist van Anna van der Does in Dornum. Anna is de moeder van Françoise Zoete de Laecke van Villers, de schoondochter van Anna van Ewsum. (Foto: J. Waterborg)

p. 156: over Vrede van Utrecht - Op de tentoonstelling over Anna van Ewsum op de borg Nienoord, in de tweede helft van de zomer van 2017, wordt een boekje genoemd over de vredesbesprekingen in Utrecht. Zie hieronder op de foto een aanvulling met een leuk weetje: "het gevolg van mijn zoon in geel laken".

Deel van de tekst over de vredesbesprekingen in 1713.

Een deel van de tekst over de vredesbesprekingen in 1713, op een tekstbord van de tentoonstelling over Anna van Ewsum in 2017 in Museum Nienoord.

p. 157: over pastoor Abbrings - Het woord "pastoor" moet natuurlijk zijn 'pastor', zoals ook letterlijk staat in de brontekst. De woorden 'dominee' en 'pastor' zijn in de protestantse kerk in feite synoniem. Verder staat zijn naam niet geschreven als "Abbrings" maar als 'Abbringh', met een 'h' op het eind. In Westra, E. (1983). Kerk voor Jan Rap en zijn maat, pp. 223, staat een "J. Abbring" vermeld in de "Lijst van predikanten die de hervormde gemeente van Groningen hebben gediend". Abbring zou van 1667 tot 1716 in functie zijn geweest. Een bewijs dat Anna Wilhelmina inderdaad in de Nieuwe Kerk is gedoopt heb ik niet. Maar het ligt wel voor de hand. Het kan echter ook in de Martinkerk of A-kerk zijn geweest.
In de tekst staat nog de naam van predikant H. Themmen vermeld, als "Temmen", die "van de Doop predikende"' was. Ook deze predikant wordt genoemd in Westra's boek, op p. 224.
In de doopvermelding in de administratie van de hervormde gemeente Groningen blijkt dat Anna Wilhelmina geboren is in het huis van de familie aan de Oude Kijk in 't Jatstraat, want er staat "In t' Oude jatt" (microfiche in de Groninger Archieven).

ook p. 157: over haer hoogstedele groetmoeder - Er blijkt, zie ik nu, letterlijk te staan: "haer Hoogh Edele Groetmoeder". Ook lijkt het er sterk op dat er niet 'Ewssum' staat maar "Eusum", maar goed: het is en blijft dezelfde persoon.

en verder op p. 157: over Avondmaal - "Een erge straf was de afhouding van het avondmaal", lezen we over de tijd waarin Anna Wilhelmina leefde, op p. 131 van E. Westra (1983). Kerk voor Jan Rap en zijn maat.

p. 166: over RENOVATUM - In Hier ziet men uit paleizen, het proefschrift van Johan de Haan uit 2005, vinden we op pp. 66-67 iets meer info over de renovatie van Nienoord in 1678/1679: "Georg Wilhelm van In- en Kniphuisen schakelde rond 1678 waarschijnlijk stadsbouwmeester Matthias Kruyff in om de gehavende Nienoord in alle pracht te herstellen. In de crediteurenlijst van Kruyff staat de graaf namelijk voor een bedrag van 393 caroli gulden vermeld, met de toevoeging ‘soo hij meerder aen Mr. Matthias Kruiff verschoten heeft als hem volgens besteck toekomt’.86 Kruyff schakelde overigens waarschijnlijk wél zijn Amsterdamse contacten in om beeldhouw- of steenwerk te leveren, gezien dezelfde crediteurenlijst met namen van Amsterdamse ambachtslieden."

p. 179: over vaas met bloemen - De vaas links heeft geen handgreep en bevat vijf stelen met bloemen en in totaal zeven bloemknoppen, de vaas rechts heeft wél een handgreep, telt drie stelen met bloemen en zes bloemknoppen. Of er een bepaalde betekenis aan gehecht kan worden, daarover heb ik geen idee.

p. 190: over guirlandes - Duidelijk is te zien dat de guirlandes eikenbladeren en eikeltjes hebben.

p. 191: over gordijn dicht - In een handgeschreven brief vertelde Reinder Hovinga mij in februari 2018: "Je schrijft dat het gordijn dicht gaat. Dit moet zijn dat het juist open gaat. Het staat - niet toevallig! - vlak bij de Latijnse tekst dat de weg van de dood juist leidt naar het leven! Volgens het geloof komt het werkelijke leven nog na de dood." (...) "Volg je deze geloofsbenadering dan komt dit nieuwe leven ook terug in de spiegel van de rechtse putto, maar ook in de (2) spiegels in de (...) schelpengrot."
In een e-mail op 1 maart 2018 stelt P. Hoffer dat het gordijn geen gordijn is maar een doek dat de drie familiewapens verbindt.
Als je goed kijkt, zie je dat de bovenste putto Faam al een doek over zijn schouder draagt. Dat doek kan - vind ik - achter de drie familiewapens van Carel, Anna en Georg langs naar de bovenste putti links en rechts gesplitst zijn. De ene interpretatie (gordijn) sluit de andere (verbindingsdoek) niet uit.

p. 192: over spiegel, zeis en slang - Op de tentoonstelling '500 jaar Reformatie in het Westerkwartier' in Museum Nienoord (oktober 2017 - maart 2018) staat, aanvullend op de tekst in mijn boek, over de spiegel nog dit: "De rechter putto heeft zijn hoofd verwachtingsvol naar de hemel gekeerd. Hij geeft aan dat een beter leven pas bereikt kan worden, nadat je alle aardse ijdelheden hebt afgezworen. Kijk naar zijn hoofd, dat is afgewend van de net opgepoetste spiegel, hét symbool van ijdelheid". Over de zeis is nog te lezen: "De zeis achter zijn rug geeft aan dat de dood onverwacht toe kan slaan." En over het in de eigen staart bijten door de slang: "Dat staat voor de onvermijdelijkheid van de dood."

ook op p. 192: over spiegel - Zie de opmerking van Reinder Hovinga hierboven, bij p. 191.

en verder op p. 192: over putti - P. Hoffer zegt (in een niet-openbare tekst) met betrekking tot de twee onderste putti, dat de rechterkant van het grafmonument (met de putto die 'leven' verbeeldt) de 'goede' kant is en links (met de putto die 'dood' verbeeldt) de 'slechte'. Goed opgemerkt!

p. 193: over gehuld in nachtkleding, nachthemd en japonscher (= Japanse) rok - Hoewel ik mijn lichte twijfel over de tot nog toe bestaande opvattingen wat betreft de kledij van Anna en Carel in het grafmonument nooit heb geuit (hoezo Anna in nachtkleding?), verbaast het me niet dat Margaret Breukink-Peeze er in het julinummer (jaar 2018) van Groninger Kerken op p. 83 op wijst dat het geen "nachthemd" betreft voor Carel Hieronymus en dat Anna niet is gehuld in nachtkleding. De borgvrouw draagt "een rok en een korset met baleinen. Op haar hoofd draagt zij een tipmuts met weduwensluier". Hierbij verwijst Breukink-Peeze naar een mondelinge mededeling van B.M. du Mortier, conservator Kostuum van het Rijksmuseum. Bij Carel is het - legt ze overtuigend uit - een kimono. "Beide echtelieden zijn gekleed in de huisdracht van de elite in de tweede helft van de zeventiende eeuw", aldus Breukink-Peeze.
De auteur schetst mooi hoe de "Japonse rok" in de zeventiende eeuw in de mode raakte "bij de elite" (p. 84), als kleding voor in huis. In mijn boek staat echter ook duidelijk vermeld, onder verwijzing naar De Winkel (2007), dat de Japonse rok een "exotische kamerjas die om de geportretteerde werd gedrapeerd" was. Dus de kimono-gedachte was al bekend. In een naschrift bij het artikel heeft Breukink-Peeze het zelf over een "'slaaprok"' (p. 85): "In de loop van de achttiende eeuw vereenvoudigt de Japonse rok van kostbaar statussymbool tot een huiselijke kamerjas en wordt dan kortweg Japon genoemd. (...) Buitenlandse reizigers zien verbaasd hoe heren in hun 'slaaprok' over straat gaan om het koffiehuis te bezoeken." Een bron staat er helaas niet bij.

p. 194: over vleermuis en vleermuisvleugel - De vleermuis werd volgens De kerk van Midwolde (2006, p. 23) "in de christelijke middeleeuwen" gezien als "een gevallen engel die het licht van de waarheid schuwt". In augustus 2018 wijst P. Hoffer me nog op het volgende, voor wat betreft de schedel met vleermuisvleugels: "Het kapsel van deze schedel, in de vorm van vleermuisvleugels, benadrukt de bruutheid van de dood, het einde van ons stoffelijk omhulsel. Duivels kregen in de middeleeuwen de leerachtige vlerken van vleermuizen; het was ‘der Vogel des Teufels, der Verkörperung des Fursten der Finsternis’ (J.C. Cooper). Volgens Hildegard von Bingen ‘vliegt de vleermuis in de tijd dat mensen rusten en de geesten onderweg zijn’. De vleermuis is een attribuut van de gepersonifieerde nacht (J. Hall)." Deze interpretatie maakt de gedachte dat de drie ribben van de vleugels verwijzen naar de Goddelijke drie-eenheid (staat verderop vermeld op deze pagina 194) niet houdbaar, stelt Hoffer zeer terecht.
Met dank aan P. Hoffer heb ik inmiddels dus gezien dat het doodshoofd dat de levenslamp uitblaast aan beide kanten een vleugel heeft. "Dit traditionele middeleeuwse symbool verwijst zowel naar het onvermijdelijke, als naar het herscheppende element van de dood: de ziel die naar de hemel vliegt", aldus Hoffer, in een ongepubliceerd stuk. De gevleugelde schedel kan ook duiden op de Griekse god Chronos, oftewel 'Vadertje Tijd'. Diens vaste attributen zijn een zeis en een zandloper.

ook op p. 194: over zandloper - Het feit dat je een zandloper kunt omkeren, waarna het zand opnieuw begint te lopen, "wordt in de christelijke traditie gezien als het nieuwe leven en de wederopstanding", aldus diverse bronnen.

en ook nog op p. 194: over afstand - P. Hoffer wijst me er in augustus 2018 terecht op dat je met een Jacobsstaf niet de afstand meet, maar je positie, door middel van het bepalen van de hoek van de zon ten opzichte van de horizon. Zo kan je vaststellen op welke breedtegraad je zit. Je kunt daarom betwijfelen of Hovinga's gedachte ("De tijdspanne dus, die de overleden heer van het praalgraf op het aardse had") wel klopt. Hoffer vermoedt "dat het meer van doen heeft met ‘ik ken mijn plaats in deze wereld’ of ‘ik ken mijn bestemming’". Of, zeg ik, de mens vaart bij leven en dood met God als kompas.
Hoffer wijst daarnaast bog op een passage in het proefschrift van F. Scholten (2003), waarin de auteur zegt: "This navigational instrument, which was used to fix one's position at sea by measuring the altitude of the sun or the pole star, is also present as a relief on the side of the Midwolde tomb, where it is woven into a wreath of laurel and oak. The meaning of the instrument in this funerary context is anything but clear. As a sort of spatial equivalent of the hourglass, it could stand for (measurable) earthly finitude - transience, in other words. An alternative interpretation is suggested by the way the instrument was used. Pointing the cross-piece at the pole star (the lodestar) in order to steer a straight course could be seen as an image of a Christian life directed towards God, who ensures that man steers a steady course through his earthly existence." Hoffer en ik vinden de tweede interpretatie waarschijnlijker. Hoffer: "(...) je kunt de Jakobsstaf toch niet echt zien als het ruimtelijke equivalent van de zandloper. Plaatsbepaling is niet hetzelfde als de bepaling van tijdsduur."

voorts nog op p. 194: over enkele bladen (wijsheid) - P. Hoffer ziet het hier anders dan Hovinga. Hoffer stelt dat het gaat om documenten, lint en zegel. In Roemer Visschers bekende boek Sinnepoppen (uit 1614) staat een afbeelding met "Dat cera fidem". Dat is Latijns voor '(Een zegel van) was geeft vertrouwen’ (aan een document). Hoffer stelt: "Dit duidt (...) op een persoon die zich van zijn plichten bewust is en zijn aardse zaken goed heeft afgehandeld ten behoeve van zijn nabestaanden." Ik vind dit een mooie, plausibele toelichting.

p. 197: over contraposto - Bij 'contraposto' zie je: "Het rechterbeen draagt het volle gewicht, het linkerbeen is ontspannen. De scheve houding die ontstaat — de rechterheup is hoger dan de linker — wordt in evenwicht gebracht door de schouders en armen (de linkerschouder is hoger dan de rechter). De ontspanning van het linkerbeen keert terug in de rechterarm. Daartegenover staan een gespannen rechterbeen en linkerarm. Het resultaat is een levendige figuur, die in beweging lijkt te zijn" (wikipedia.nl).

ook op p. 197: over meer van mannen - R. Hovinga wijst er in februari 2018 in een brief op dat homoseksualiteit bij Verhulst de reden kan zijn voor het feit "dat het daarom in Midwolde mannelijke engelen zijn". Hij doelt hier op de zeven putti. Feit is echter dat putti meestal jongetjes zijn.

p. 198: over beeld van Georg - Het is natuurlijk mogelijk dat Anna kort na de dood van Georg Wilhelm zijn standbeeld in Midwolde heeft laten plaatsen, nog niet wetende dat hij in zijn testament Nienoord van haar wilde afpakken. Maar ik houd het erop dat Georg Wilhelm zelf of Carel Ferdinand verantwoordelijk is geweest voor het neerzetten van het beeld bij het grafmonument.

p. 200: over Josina - Wil Tiemes wijst er in Een contract is (g)een contract. Het praalgraf van Herman Frederik van den Bergh en Josina Walburgis in Maastricht (te vinden via http://wiltiemes.nl/wp-content/uploads/2013/09/Wil-tiemes-een-contract-is-geencontract-het-praalgraf-van-Herman-Frederik-van-den-Bergh-en-Josina-Walburgis-in-Maastricht.pdf) op dat Josina een familieband had met Maria van Reygersbergh. Josina's "tante Anna van der Marck, die haar voorgangster was in Thorn, was gelieerd aan het huis van Wassenaer, waartoe Maria van Reigersbergh, als vrouwe van Katwijk behoorde."

p. 202: over J. Ensingh - Op p. 53 van Timmer (1984) staat de achternaam mét 'h' achteraan erbij, maar in Groninger Kerken van oktober 2017, p. 127 zónder 'h'. Hier is als volledige naam vermeld: "Jan Ensing". Op p. 23 van mijn boek heb ik "J. Ensing" staan.

p. 205: over deugden - De vrouwenbeelden worden 'kariatiden' genoemd, die al in de oudheid werden gebruikt als ondersteunende versiering in een gebouw, bijvoorbeeld in het Erechtheion op de Akropolis in Athene. Kariatiden hebben een standbeen (ook 'steunbeen' genoemd), bij het Erechtheion het rechterbeen, en een 'speelbeen'. De zes vrouwen in Midwolde steunen om en om op hun linker- of rechterbeen. Alleen bij Caritas is niet echt goed te zien op welk been de vrouw steunt, maar gezien de ene blote voet die zichtbaar is, lijkt het hier om het rechterbeen te gaan. De volgorde van standbeen is dan, van links naar rechts: R-L-R-L-R-L.
'Cannelures' noem je de verticale groeven in zuilen, die je terugvindt in de gewaden van de vrouwen in het Erechtheion bij hun rechterbeen. De beelden in Midwolde hebben geen echt duidelijke cannelures, maar bij sommige kun je zeggen dat de plooien er iets van weg hebben.
De engelfiguren die je onder de preekstoel vindt, hebben alle de borsten bloot, maar de kariatiden zeker niet allemaal. Bij Spes zijn de borsten bloot en Prudentia en Caritas hebben alleen de linkerborst naakt. De andere drie hebben hun beide borsten bedekt.

ook op p. 205: over Caritas - Caritas heeft één kind in de armen en er staan twee andere kinderen bij haar die haar linkerbeen lijken vast te houden. Zou hier een verwijzing in zitten naar Anna van Ewsum, die van haar drie kinderen alleen Carel Ferdinand volwassen heeft mogen zien worden? Deze suggestie van mij ben ik nog nergens tegengekomen. Je kunt er natuurlijk eenvoudig tegenin brengen dat Caritas wel vaker zo wordt afgebeeld.

verder nog op p. 205: over Hoffer e.a. - In het boekje De kerk van Midwolde (2006, p. 28) wijzen Hoffer e.a. nog op het schaaltje met twee bollen in de linkerhand van de belblazende putto: "geurbollen die mogelijk verwijzen vaar de vluchtigheid van genot".

en daarnaast nog op p. 205: over kapot muziekinstrument en boek (dat is uit) - Je kunt - zie foto's hieronder - twee delen van een soort fluit ontwaren; of deze instrumenten kapot zijn durf ik niet te zeggen, want aan de linkerkant vind je één óf twee fluiten. Maar muziek zélf is natuurlijk vluchtig en daarmee al een bekend vanitassymbool: je hoort het geluid en wég is het, net als een zeepbel die je al blazende vormt: een paar seconden later is hij al weer uiteengespat.
Wat het boek betreft: een 'vergaan' boek is een bekend vanitassymbool. Mogelijk moeten we het boek dus niet als "uit" zien (het is immers nog opengeslagen), maar als een versleten boek.

Is dit één gebroken fluit of zijn het twee fluiten? (Foto: WvS) Een stukje van een (gebroken?) fluit rechts op het middenpaneel (Foto: WvS) (Foto: WvS)

Op het middenpaneel zien we een paar fluiten: links één deel van een (gebroken?) fluit of delen van twee fluiten, en rechts één fragment van een fluit. (Foto's: WvS)

p. 219: over Elsebeth Schaij - Op p. 42 van Veldmans boek staat alleen een kleurenfoto van Elsebeth Schaij (door de auteur gespeld als 'Elisabeth Schay"). Op p. 165 in het boek vertelt Veldman meer over haar.

ook p. 219: over veel schilderijen uit de zeventiende eeuw waarop een slaaf figureert - Onder de vele portretten met donkergekleurde kind-dienstboden zijn er in elk geval twee die erg sterk lijken op het portret van De Baen, en dat zijn een (anoniem) portret van Maria Amalia von Hessen-Kassel (1653 - 1711), geboren 'van Kurland' (foto linksboven) en het portret, gemaakt door Jan Mijtens, van Geertruyt Goris (foto linksonder).
Hermannus Collenius maakte een portret van Elsbeth Schaij (1697? - 1715?), dat ook veel wegheeft van het schilderij van De Baen. Het portret siert de cover van het interessante boekje Sporen van het slavernijverleden in Groningen. Gids voor Stad en Ommeland uit 2016, van Margriet Fokken en Barbara Henkes, met ook bijdragen van anderen. In dit boekje staan Willem en Anna van Ewsum vermeld, in een bijdrage van Anne van Lieshout (p. 95-98) (foto rechtsboven). Verder toont onder meer een portret van de Engelse gravin Elizabeth Murray (1627 - 1698), te zien in Ham House te Surrey (bij Londen), de posities gespiegeld ten opzichte van het portret van De Baen (foto rechtsonder).

Portret, anoniem, van Maria Amalia (van Kurland) von Hessen-Kassel (1653 - 1711), bron: RKD.nl Op de cover van een boekje over het slavernijverleden in Groningen: Elsebeth Schaij met kindbediende, een portret van Hermannus Collenius; foto: WvS
Portret, door Jan Mijtens, van Geertruyt Goris, anno 1664. (RKD) Elizabeth Murray, gravin van Dysart, door Peter Lely; Long Gallery, Ham House, Surrey (bij Londen), Engeland

Met de klok mee: portret van Maria Amalia von Hessen-Kassel (geb. van Kurland), anoniem (l). De overeenkomst met het portet van Jan de Baen van Anna van Ewsum is evident. Dan de cover van het boekje Sporen van het slavernijverleden. Gids voor Stad en Ommeland uit 2016, met daarop Elsebeth Schaij en een donkere kindbediende, geschilderd door Hermannus Collenus. Rechtsonder een portret van de Engelse gravin Elizabeth Murray, dat de vrouw en de kindbediende gespiegeld heeft in vergelijking met Anna's portret van Jan de Baen. Linksonder de ongehuwd gestorven Geertruyt Goris, geportretteerd door Jan Mijtens (foto: RKD).

p. 228: over Anco Wigboldus - Op 24 april 2018 hield Rienk Bijma een lezing over Anco Wigboldus, op uitnodiging van - en bij - de Historische Kring Zuidhorn. Tijdens zijn verhaal wees de spreker erop dat op de geboorteakte "Anko" staat, dus met een 'k'. Later is het pas een 'c' geworden. Anco zal vernoemd zijn naar de moeder van zijn vader, zo stelt Bijma. Deze vrouw heette Anje Bazuin.

p. 237: over de ster van Lellens - W. de Boer wees me er in juli 2018 op dat de zeventienpuntige ster uit Lellens niet op de kerk uit deze plaats bevestigd zat, maar op het schathuis (= veestal) van de borg. In Oude luister van het Groninger land staat achterin - op een gele pagina - bij de beschrijving van de ster (indertijd catalogusnummer 120): "Loden ster, dakversiering van het schathuis van de borg." En: "geschenk 1939 van mr A. P. P. Wijchgel van Lellens".

p. 244: er blijken enkele lijntjes te zijn weggevallen:
- van Ewo II naar Julianus
- van het huwelijk van Anna van Burmania en Johan van Ewsum naar hun kinderen Onno/Aepko, Jurgen, Joost en Susanna

ook op p. 244: Geertruid, dochter van Ernst en Everarda, was getrouwd met F.H. van Voorst (blijkt uit een publicatie van de Nederlandsche Leeuw); de letters "M.C." bij Isabella M.C. Harms v. Herema (overigens ook wel: Heerma) staan voor 'Maria Catharina'.

verder op p. 244: N. Werkman wijst me in verband met onderzoek naar haar voorouders op het bestaan van een mij niet bekende familielijn - die niet wordt genoemd in het boek van Hartgerink-Koomans en evenmin in het genealogisch overzicht in de inventaris van de familie Van Ewsum van Schut (uit 1993), met onder meer "Focko Eusma/Ewesma, hoofdeling te Woltersum", van wie zij verder geen voorouders kent. N. Werkman geeft aan ervan uit te gaan "dat ‘mijn’ Focko Eusma geen nakomeling is van Menneke van Ewsum." Over Focko Eusma vertelt zij: "Het zou zijn huis zijn, dat in 1415 in Woltersum werd verwoest. De vraag is of dit dezelfde man is als Focko Ackinga, waarvan eveneens bekend is dat zijn huis te Woltersum in 1415 werd verwoest, door de leider van de vetkopers Keno tom Brok. In de lijn waarvan ik ten naaste bij zeker ben, zijn er: Focko Eusma/Ewesma, X NN, Lupko Fockes Ewens, X (1) Anna Writzers, (2) NN Popkes tho Solwerd, Focko Lupkos Ewens, X NN, Popko Ewens tho Leermens (Jacobsmaheerd, Lutjerijp), X Anna Wristers, Focko Popkes Ewens, X Enneke Renekos Itens, enz. Van Focko Lupkos Ewens is Tiddo Lupkos (de Lange) Ewens/Ewsums een broer.
Naast zoon Lupko zou Focco Eusma twee dochters hebben: Hisse, die met Duthmer Rengers trouwde, en een andere die in het huwelijk trad met Duurt Allersma. De naam ‘Hisse’ kan echter ook wijzen op de hier en daar veronderstelde zuster van Focco Eusma. Er zijn meerdere Ewensen begraven (geweest) in de kerk van Leermens; onder hen Focko Popkes Ewens en Enneke Renekos Itens. In de kerk van Loppersum zijn diverse aanverwanten bijgezet. Meerdere stenen zijn er nog.
"

p. 248: er blijken enkele lijntjes te zijn weggevallen:
- van het huwelijk van Carel Ferdinand en Françoise Zoete naar hun kinderen Anna Wilhelmina tot en met Charlotte Maurice
- van het huwelijk van Rudolf Wilhelm en Margaretha Beata naar hun kinderen Haro Caspar I, Wilhelm en Maria Elisabeth (en Hima Margaretha?)

Register
-> Evert Lewe (1590-1641), genoemd op p. 41, was een zoon van Johan Lewe en van Anna Lewe. Welke "Evert Leuwe" in Van Winter (1978) wordt genoemd, heb ik nog niet uitgezocht.
-> Ten onrechte staat Petronella Lewe (1684-1761), echtgenote van Evert van Lintelo, niet vermeld; zij wordt genoemd op p. 59 in het boek.


Laatste wijziging doorgevoerd op 15 augustus 2018.
© Wouter van Schie, 2013-2018